It's only a bore when the rebels have left the floor..

Tried to take a picture, but it's Shanghai all over again. My Canon Ixus refused to show the taken pics there and it does again over here. I think I've got a serious xenofobic camera with me, because it works perfectly well in Amsterdam.. So no pic of my beautiful walk to the library, with the snow capped mountain on the horizon. Just imagine the view, is perhaps even better. Beautiful weather here today. Really fresh air, sunny, a bit chilly in the shadow, but nice on the sunny side of the street. Spend the morning reading in 'the 200 most famous people of the century'. We're talking about the 20th century then, of course.. We always think that the years before the sixties were even less exciting then the early part of the sixties. Not true. Between the war and the sixties, there were anarchists, existentialists, feminists like Simone de Beauvoir, beat-generation poets, rebels like Marlon Brando and James Dean, the whole start of the Rock and Roll scene, the Cobra art movement and even Dutch writer Gerard Reve wrote his book on estrangement and boredom: de Avonden. So I could just go even further back in history to find examples that fit the theory of timeframe cycles. But I won't. I'll write a book on the times I myself have lived through. You have to start somewhere. So I read about Cassius Clay, later Mohammad Ali. Thomas Hauser wrote his biography: “he reflected and shaped the social and political currents of the age in which he reigned.” The Ali of the sixties “stood for the proposition that principles mattered, that equality among people was just and proper...” Alcohol, women and swearing were unthinkable for the early sixties hero, he wanted to be a "clean and sparkling hero". Yep, that's our early sixties. When he renamed himself in 1967 (yes, change was in the air for everyone) and on his new found faith refused to go to Vietnam, his image sank. But being a fighter, of course he forced his way back in the public's heart. A few years in the seventies, even the people in the countryside could take a little bit more from their heroes.

A few people have asked me how I've been, this month. How is Vancouver. How am I? Did I meet people? Am I enjoying myself?
Will think about it overnight. Tomorrow I will be here for exactly 4 weeks. See what I can think of..

happiness is a snowcapped mountain in spring weather

Small surge of happiness today, walking Hamilton Street in fresh spring weather, towards the library and seeing the mountains at the horizon, snowcapped and all.. If I remember tomorrow morning I'll bring along a camera and show you.
Just another day reading and taking notes, this time about the seventies. 'My period'. The years of individualism and paranoia about all the growth (because it included growth in (government and business) corruption, divorce, etc. You can see it in the movies, a lot of the 70s movies were about 'the individual against a corrupt system' (Chinatown, Three Days Of the Condor, The Osterman Weekend, Rambo First Blood) or the first surge of horror in which even your own children might just be the Antichrist (Rosemary's Baby, The Omen, The Exorcist). And of course all the books about how to be 'yourself' (a new concept in those years!): I'm OK you're OK, Looking Out For Number One and My Mother, My Self.. Yep, and all that ending with a nice quote about putting yourself first. Meryl Streep in Kramer vs Kramer is leaving a note for her son, explaining why she has to leave: “I must find something interesting to do for myself in the world. Everybody has to, and so do I. Being a mommy is one thing, but there are other things too.”

Will try and put up a timeline here, so everybody can follow my ramblings on spirit of the times throughout the years.

'Bond. James Bond.'

Thought I'd dive into the wonderful world of Bond, today, searching for clues why a series can remain this succesful through so many different timeframes. Well, it seems like new timeframe, new Bond..!
Encountered some difficulty writing this piece, though. First draft was way to long. Presenting you with the second one, below this entry. Question is, what is the right manner to describe these kind of examples to my theory..? Getting a bit afraid that this 'short' version is not much more than a descriptive summary of 45 years of Bond and not enough fun to read. Hmm, let me know what you think. Will spend some time on it myself in a few weeks, to see how it reads then. But here it is, today's homework

Bond. James Bond (times 6)

Een succesvolle serie moet met zijn tijd meebewegen, dat bewijst de James Bond filmcyclus als geen ander. De boeken van Ian Fleming worden voor het eerst verfilmd in 1962 (Dr. No), met Sean Connery in de hoofdrol. Binnen de tijdgeest van verankering en conservatisme doet een spionagedrama het verrassend goed. Hoewel Ian Fleming in eerste instantie geen fan is van Connery (‘to uncouth for the role’) moet hij na het zien van de film direct toegeven dat het moeilijk is om iemand anders voor te stellen in de rol van ‘Bond. James Bond’. De rust en de ernst die hij in de rol legt, leggen ook de basis voor het succes van de films. Scherp, charmant en zonder angst, zet Connery een toegankelijke held neer, die volstrekt onomkoopbaar is, maar ook geestige one-liners weggeeft als “I think he got the point” (na het harpoeneren van een tegenstander) of “well, I’ve just been reviewing an old case” (als Miss Moneypenny hem stoort tijdens een vrijage).

Critici beschouwen de eerste twee films nog steeds als de meest Bond-achtige, zonder overvloedige gadgets. Ze drijven op de kracht van Connery als rots in de branding van een onzekere wereld, waarin ‘Spectre’ (Special Executives for Counter-Intelligence, Terrorism, Revenge and Extortion) staat voor alles waar men in die jaren bang voor is: vernietiging, anarchie en puur opportunisme. De behoefte aan orde en herkenbare helden, die daaruit voorkomt, maakt van zowel Dr. No als From Russia With Love een fenomenaal succes.
Hoewel James Bond zijn succesformule tijdens de grote exploratiedrift van eind jaren zestig in stand weet te houden door steeds meer nadruk te leggen op gadgets en het realistische karakter in te ruilen voor ‘larger than life’ situaties, voelt Connery zich steeds minder thuis in zijn rol. En terecht, Connery is niet ‘hip’. Connery is stoer.

Roger Moore weet een cynische, meer luchthartige en glamoreuze invulling te geven aan James Bond. Het karakter behoudt zo zijn relevantie binnen de maatschappelijke mentaliteit van de jaren zeventig, die langzaam draait richting verzadiging, onzekerheid en ironie. Moore treedt voor het eerst op in een ‘groovy’ Bond versie die met zijn Voodoo thema inhaakt op de angst voor sektes en cults die in die jaren sterk opkomen (Live And Let Die, 1973).
Bond wordt gedwongen steeds meer grappen en grollen te maken, met als hoogtepunt (en voor vele critici dieptepunt) Moonraker uit 1979. We zitten dan midden in een tijdperk van maatschappelijke anarchie, vervreemding (punk, krakers!) en banaliteit. Een treffende opmerking over Moonraker: ‘there is also a good film hidden between the outrageous sight gags’. Er wordt met de film bijna het niveau van slapstick bereikt. In die jaren geen probleem voor het publiek, ‘blatant silliness’ blijkt zelfs een aanbeveling. De film zet een opbrengstrecord voor Bondfilms neer dat pas met GoldenEye in 1995 wordt verbroken. Hij brengt echter ook hardcore Bondfans tot grootschalige protesten, waarna de producers beloven de meer serieuze kant van Bond weer naar voren te halen.

Precies op tijd voor een nieuwe tijdgeest, die begin jaren 80 de wereld overspoelt (en zal duren tot het einde van de tachtiger jaren), We herkennen de sfeer van begin jaren zestig. Na opportunisme en vervreemding is men weer op zoek naar ankers en nemen conservatieve, normen en waarden gedreven maatschappelijke discussies weer de overhand. Roger Moore moet dus meer ernst in zijn karakter brengen, in bijvoorbeeld Octopussy (1983). Door een langlopend juridisch conflict echter wordt er in datzelfde jaar nog een tweede Bond film uitgebracht, die nog duidelijker maakt dat er een volledige cirkel is afgewerkt. In ‘Never Say Never Again’ kruipt niemand minder dan Sean Connery nog een laatste keer in de huid van James Bond. Bijna logisch dat de critici verrukt zijn van zijn ‘world-weary’ interpretatie van de spion. De ernst en onkreukbaarheid die Connery Bond weer meegeeft glijden de tijdgeest binnen als koek.

Moore heeft zijn tijd dan wel gehad. Nieuwe tijdgeest, nieuwe Bond en aantreden doet Timothy Dalton. Twee films slechts zet hij James Bond neer (The Living Daylights (1987) en License To Kill (1989). Maar wel helemaal zoals het op dat moment moet. Er zijn veel minder gadgets en de intense speelstijl van Dalton geeft de rol nieuwe ernst en een serieus gevaarlijk randje. Critici vinden zijn acteren prijzenswaardig maar stippen aan dat Dalton de sexuele agressie van Connery en de zelfrelativerende ‘wit’ van Moore mist. Wat ze werkelijk missen is een belangrijk punt: na de jaren van cynisme en uitbundige gadgets, wordt het weer tijd voor een held die zijn taak als opperspion serieus neemt. We hebben het hier tenslotte over de tweede helft van de jaren 80, de jaren van Lubbers, Thatcher en Reagan. Orde en conservatieve regelmaat domineren de tijdgeest.

Misschien is het maar goed dat Bond na Dalton even pauze neemt. De muur valt, de koude oorlog komt tot een einde en in de tijdgeest van vernieuwing tussen 1989 en 1994 hebben we minder behoefte aan een standvastige spion. Pa wanneer halverwege de jaren negentig de onzekerheden weer toenemen en we een spiegelperiode van begin jaren zeventig ingaan, wordt het ook weer tijd voor James Bond om de wereld op het rechte pad te houden. Maar dan wel, je kunt het al bijna raden, met nieuwe ironie en zelfrelativering. Pierce Brosnan past weer perfect in de tijd. Zijn humor geeft het karakter lucht na de ernst van Dalton en de serie wordt opnieuw verluchtigd met uitbundige gadgets, stijl en charme. Pierce brengt met GoldenEye in 1995 het grootste succes ooit voor James Bond, zodat de serie het nieuwe millennium passeert zonder aan relevantie in te boeten. Om de tijdgeest verder eer aan te doen worden ‘koude oorlog’ verhalen ingewisseld voor nihilistische corporaties a la Spectre, die de wereld zien als een groot speelveld om persoonlijk gewin te halen (daarmee de latere Enron en Ahold schandalen verrassend voorspellend).

Brosnan tilt dus James Bond over het millenium heen, maar in 2006 is ook zijn tijdperk voorbij. Je kunt het ondertussen raden. Want na een periode van nihilisme en opportunisme volgt.. Jahoor, ankeren en conservatisme. En dus wordt Brosnan ingeruild voor Daniel Craig. Opnieuw zijn de media kritisch tot sterk negatief in de aanloop tot de premiere. Craig lijkt helemaal niet op James Bond zoals ze hem denken te willen zien! Maar als de film uiteindelijk in de bioscoop belandt, blijken de producers voor de zoveelste keer precies te weten wat we willen zien: Craig wordt geprezen om zijn harde, serieuze uitstraling die Bond een nieuwe ernst geeft. We zien hem, in een nostalgische swing, zelfs voordat hem zijn ‘license to kill’ verleend is. Pas op het eind van de film horen we het vertrouwde ‘Bond. James Bond’. Craig roept referenties op aan de eerste, stoere Bond, Sean Connery. En terecht. Want we zitten weer middenin eenzelfde type tijdgeest als tijdens de hoogtijdagen van Connery. Net als de tijd maakt ook James Bond gewoon weer een volledige cirkel rond.

Is Michael Phelps arrogant?

So Pieter van den Hoogenband has won silver on the 200 meters at the world championships. Was amazed by the time of american swimmer Michael Phelps, but the photo above this piece turned me off again. First saying 'I'm going for 8 times gold'. And then not even looking happy, just putting one finger up. Only seven to go. Why do Americans always irritate me with their arrogance? Seems they need it to get that far in the competitive American sportsworld, otherwise no one would be interested in this swimming competition? But being from a less masculine country, I judge this finger to be offensive. I prefer the 'toppiejoppie' of Inge or Pieter's remark: 'I admire that guy, what he did is terrific'. Find that the American sportsworld is much more aggressive, but also more childish. Get Three! Get More Get Seven! No Get Eight! Wonder how he'll feel if he only wins seven. Will he be laughed at in tv shows? Could well be: you promised us eight and all you got us was seven! Loser!

In the end I think Phelps will be just an average guy, but his cultural clichees keep him at a distance from my Dutch mentality. We'll carry on playing the underdog. Much more fun, you even get applauded for ONE bronze! Well, good luck to Michael. Hope for him he will get his 8 gold medals. If only he promises to show some genuine happiness after winning the last one, not only a 'and then there were eight and I did my job'-tight lipped arrogance.

What I do know is I chose Canada because I like the Canadians so much better than most Americans. Have met lots of nice individual Americans (of course there are a few! In such a big country!), but the atmosphere in Canada on the whole is so much more relaxed. A cultural cliche that is still true. Wonder how Americans will describe their differences with Canadians. Must dive into that one of these days.

Anyway have signed a new rental agreement today for another apartment. Will move may first (30 day notice..), so Marcel can also enjoy the humming fridges serenade for two weeks. Jottem.

PFFYEEWW My book already published...??!

The Vancouver Public Library (www.vpl.ca) keeps amazing me. Walked in and right up to a book, just standing there on a display shelf, that shocked me off my feet. For a moment it looked like my book had already been written! An American professor, Philip Jenkins (http://www.personal.psu.edu/faculty/j/p/jpj1/), has written a book about the drastic changes in American culture between the sixties and the mid-eighties. And just like me, he illustrates it with examples from popular culture. His premise: how shocked would someone be, getting out of a coma in 1985, having missed developments since 1969? And then again, if he would wake up in 2006? If you compare 1969 with Reagan in 1985 and Bush in 2006.. In between so much has happened, but the moral absolutism of Reagan and Bush is strikingly similar. Of course, Americans do everything a lot more extreme than we Dutch, but we have our moral government now too, with CDA and CHU in power. It's that time of the season, I would say. A new spring that will link to the liberation of the sixties (and beginning of the nineties) will soon emerge.
Interesting book, I will tell more about. Will certainly be able to use some of his examples, I guess.

And I have found a new apartment, starting May. Signing the lease tomorrow. Why not change if the noise doesn't suit you? My new one is in the same street, but closer to the library. Jottem!
Have even had a look at an apartment in Kitsilano, which is near to the beach. A bit too residential, though it had two bedrooms and a backyard. But who wants visitors anyway...!!? The thought of having to take the bus everywhere didn't do it for me. Knowing myself, I'd probably lie awake from hearing birds sing..!

Big Stevie and the seventies mentality

'Done' Stevie Wonder today. Found a book on him by accident today and couldn't stop myself. He has been I think one of the artists that grasped the timeframe of the seventies best. Probably because his 5 most important albums all were published in the same timeframe. The insecurities after the growth spurt of the end of the sixties, the clashing groups that all wanted their own freedom, the lack of ethical leadership, the search for new spiritual standards and the slow and sometimes painful path to individual freedom and self expression that marked this period, you'll find it all in his astonishing collection: Music Of My Mind, Talking Book, Innervisions, Fulfillingness First Finale and the masterpiece Songs In The Key Of Life. 5 albums in 4 years. I can remember 'Songs' coming out and what an immediate effect that had. A total outburst of creativity that didn't even fit a double album, so we got an extra EP with it. The album was in the charts for over a year. Songs about the healing power of spirituality (whether Jesus or Transcendent Meditation, it did not matter to Stevie) and love in uncertain times, positive reinforcement to hold on to. His faith in the world: we can still make it together, if we hold on to certain universal truths (exactly what makes him so fitting to the 'bad opening' of this period). I even brought the album to class (in those days we had someone teaching us about the society around us: maatschappijleer) for a discussion. There were so many things to say on that album: the longing for a time of childlike innocence in I Wish and My Mama's Call, the spiritual search in Love's In Need Of Love Today and of course the healing power of Black Man, where every invention is distributed to different races, claiming equality and creativity for all. Some songs may have been too seventies for now, but other songs could just have well been sung at the end of the nineties, when we again were going through uncertain times (bad opening), looking for clues to hold on to and looking for new innocence.
Again, this will be a piece for the book, in Dutch, soon.