Madd about winter

Gisteren mijn nieuwe bed gekregen. Lekker liggen, hoor. Had geen zin meer om er weer even uit te komen om alsnog iets op dit log te schrijven. In plaats daarvan zitten knippen uit de kranten. Grappig: een stukje over popgroep The Madd, die jaren-zestig beat-muziek maakt en daar ineens erg populair mee wordt. Zanger Dr. Dave: "Tijd voor een nieuwe beatrevolutie. We zitten weer in een regels-zijn-regels-tijd. De juut is weer streng. Er mag helemaal niets meer." De verslaggever voegt toe: "zo zie je maar: The Madd komt niet veertig jaar te laat, maar precies op tijd." Ik denk niet dat een nieuwe revolutie zal uitbreken met een nostalgische visie op een oude, maar ergens hebben ze wel gelijk. Beatmuziek kwam op in 1964, toen we, net als nu, een behoudende, reflecterende wintertijdgeest hadden. De truttigheid begon ineens weer te jeuken en overal begon te experimenteren. Helemaal gek is The Madd dus niet en de tijdgeest vangen ze goed, maar ik denk wel dat er ergens in een klein hol een veel vernieuwender muziek-maker bezig is om zijn punt te maken. Ben benieuwd wanneer we daarover lezen.. House-muziek maakten ze in Chicago en Detroit tenslotte ook al een paar jaar voordat we het hier voor het eerst hoorden.

Seghesteen

vandaag na enige misverstanden over de bezorging van mijn nieuwe bed (het kwam niet, en stond bij de firma voor morgen in de boeken), op de trein naar Groningen gestapt en op het station in de auto van Sylwia om door te rijden naar Slochteren. De beste restaurants van Nederland bevinden zich vaak in de meest onmogelijke uithoeken. Wij gingen op bezoek bij de Seghesteen (http://www.nightcity.nl/gasterei/), waar Dagmar en Hans van Diest de scepter voeren. Aangezien Sylwia een huis heeft in de Wildervankse Dallen (je kunt het opzoeken op een gedetailleerde kaart van Groningen), eet ze er regelmatig en ze is altijd enthousiast. Ik ook. Geweldig eten (we kregen tussen het praten door een zuurkoolsoepje met een coquille, met daarop wat ganzenlever en daarna nog heerlijke fazant met zelfgeplukte paddenstoelen..). We spraken over de ambities van het stel voor de toekomst, die ik niet meteen op het net zal gooien. Goede plannen wel.
Als je ooit in de buurt bent (je kunt er ook voor omrijden): Slochteren ligt best mooi.

seizoenen van tijdzwemmen

Grappige tentoonstelling in Den Bosch, Wauw!, over de jaren zeventig. Hier en daar goede informatie, maar vooral veel voorwerpen en nostalgie. Mijn broodtrommel staat er, en mijn allereerste kleine radio, in zo'n leren omhulsel. Het behang herkende ik ook, alleen had de familie Kniesmeijer een schemerlamp in dat patroon. Veel malle kleding, alles nam veel ruimte in in die tijd: plateauzolen, wijde pijpen, grote patronen, overdaad schaadde helemaal niet, temninste tot aan 1977, toen punk doorbrak. Ook deze tentoonstelling kan punk niet echt aan die vrolijke overdaad koppelen. We moeten ook tentoonstellingen maken over seizoenen in de tijdgeest, niet over decennia..

Zwemtournooi van Kouros zaterdag ging niet al te best. Als je het water induikt voor de zware afstand 200m school en je eerste gedachte is 'ik heb zware benen', je tweede 'ik had me beter moeten opladen en concentreren' en je derde 'waarom denk ik dit allemaal in plaats van vaart te maken', dan weet je wel dat je niet goed bezig bent. Het waren lange banen, die volgden. Behalve in de twee estafettes nergens mijn records kunnen benaderen. Alles voor de groep, zal ik maar zeggen: mijn club heeft wel het toernooi gewonnen.. Was mijn aanwezigheid toch nog nuttig.

weekend Eindhoven

Niet zoveel vooruitgang deze week. Veel afspraken en ander gedoe. Wat verbeteringen aangebracht in teksten op basis van feedback. Volgende week nog een weekje stug doorwerken en dan voor bijna vier weken naar Boston. Eindelijk weer even weg en geen leuke afspraken, behalve de bibliotheek van Harvard natuurlijk. Daar kijk ik wel naar uit. Dit weekend zal er weinig nieuws verschijnen hier. Vertrek morgen eerst naar Den Bosch om de tentoonstelling over de jaren zeventig te bekijken ('Wauw!' heet hij, in het Brabants Museum) en dan naar Eindhoven om de designweek nog even mee te maken en het afstudeerwerk van studenten van de designacademie te zien. Verleden jaar werd ik daar helemaal warm van, zoveel goede ideeen voor de toekomst. Er is nog voldoende te verbeteren en te verfraaien tegelijkertijd, zo blijkt altijd maar weer. En dan zaterdag een zwemtoernooi in het 'Pieter v.d. Hoogenband bad': de Tongelreep. Hoop dat de verkoudheid die gisteren begon in te zetten niet doorzet. 's Avonds een feestje en dan zondag weer terug naar Amsterdam. Ben benieuwd of ik mijn oude stramme botten nog een beetje op snelheid kan brengen. We gaan het zien.

spring music

Two days ago I wrote about the similarities between musical styles, each ‘autumn’ in my theory. Dia asked me if I would be able to define ‘spring music’ too. Of course, though the links are more diffuse. Spring periods are defined by a surge for the new, while autumn often has a nostalgic or sentimental dominance, falling back on common ground (country in the US, traditional Jordaan music in Holland). Spring stands for revolution. The first spring period I’m writing about concerns the years between 1966 and 1971. Revolution all around. During these years music turned from pop to rock. Electric guitars suddenly were all around, but also the psychedelic movement started, The Beatles experimenting with LSD and coming up with Sgt. Pepper. Janis Joplin singing her heart out and the Doors, all energy, singing Light My Fire. Energy is a key word during spring. Everything suddenly looks beautiful and new. 1967 was the year of the Summer of Love in San Francisco. And, to make the connection, in 1988 the new adepts of housemusic, announced a new summer of love. Even the smileys came back for a while. Which is a little confusing in my theory, since both Summer of Love’s take place in the beginning of a spring-period. Are you still with me? 1988 to 1994 are a spring period, just like 1966-1971, which means many musical revolutions. Instead of the electric guitar, now the house beat was ruling change. Lots of records are about energy again (two of my favorites: Kinetic by Golden Girls and Energy Flash by Joey Beltram). After the first house-rush also Grunge came to a boil. Even another (sad) parallel to be drawn: in 1970 and 1971 a few of the newfound heroes died: Janis, Jim Morrison, Jimi Hendrix. And in 1994, Kurt Cobain killed himself. Another ending of a revolutionary spring energy. Already I am wondering which musical revolution is waiting for us, next spring (my guess, around 2009).

tandarts en tijdgeest

Na een bezoekje aan mijn tandarts, die al jaren praktijk houdt in Vlaardingen (don't ask) een tussenstop gemaakt in Rotterdam om twee tentoonstellingen te bekijken. Boymans had 'Vreemde Dingen', een tentoonstelling over surrealisme. Viel me een beetje tegen, had begrepen dat er ook een link zou zijn naar tegenwoordig design. Surrealisme lijkt me overigens wel een 'lente'-ding in de Kniesmeijer-theorie. De stroming begon al in 1924, dus voor mijn onderzoeksperiode, maar de ongeveer 21-jaar die een cyclus duurt, klopt dan wel precies. De eerste lenteperiode die ik behandel begint in 1966, precies 42 jaar later. En de tweede in 1988, da's dan een correctie van een jaar. Doe ik niet moeilijk over. Bruggetje: in een galerie op de de Withlaan in Rotterdam hadden ze een erg leuke modern design tentoonstelling (erg leuke installaties van Studio van Lieshout, bijvoorbeeld en een soort gigantische bedelarmband met theepot en andere porseleinen artikelen aan een ketting eveneens van porcelein. Maar verrassend was een andere tentoonstelling over de relatie tussen kunst en pornografie, een etage erboven. De entree was wat vreemd, een vriendelijke mevrouw, die je aankijkt en vraagt of je weet wat er te zien zal zijn. Je voelt je meteen een vies mannetje. Die kunnen dan ook best aan hun trekken komen, met veel expliciet materiaal voor alle gezindten. Ik was iets meer bezig met de pornografie in films als Pretty Baby (uit 1978), waarin Brooke Shields een twaalfjarig hoertje speelt (ze was ook pas twaalf en had in 1975 als tienjarige al een serie naaktportretten voor Playboy laten maken, met toestemming van haar moeder). Dat is dan weer helemaal de zomerperiode (alles moet kunnen, vrijheid!) van de jaren zeventig. Deden ze dus niet moeilijk over toen (bruggetje!). Interessant is wel dat na het maken van Pretty Baby er wel kritiek kwam, toen wilden moeder en dochter de foto's ook uit de roulatie hebben. Ja, want in 1977 was de tijdgeest weer aan het kantelen geslagen en was de groeiende vrijheid wel voorbij. Tot aan de jaren negentig was pornografie minder salonfahig. Na een zomer komt ook nog een winter, voordat de vrijheid weer toeneemt. En net zoals in de jaren tachtig willen we porno nu ook weer even proberen te verbieden. Want ook nu zitten we in de winter.

Vodafone Ondernemers Service

Hoewel ik geen enkel klagen heb over mijn leven, is er een schaduwzijde die me zo af en toe beklemt: hoe komt het dat het, wanneer ik in contact kom met een instantie, altijd fout loopt? In plaats van productgarantie, krijg ik over het algemeen probleemgarantie. Het hoogtepunt was twee jaar geleden, toen NUON me een jaarafrekening stuurde en verwachtte dat ik zomaar even 7000 euro zou gaan bijbetalen. Dat werd een advocatenkwestie. Maar of het nu de studiefinanciering, KPN, ABN AMRO of een internet provider is, zodra de naam Tom Kniesmeijer in een computer verschijnt, gaat er iets mis, lijkt wel. Nu zit ik weer een beetje chagrijnig te wachten tot de Vodafone Ondernemers Service mijn mobiel komt omwisselen voor een leentelefoon. Dat is een heel fijne service, omdat ze binnen 4 uur komen, meldt de mevrouw aan de (vaste) telefoon. Nu heb ik een Vodafone winkel op 2 minuten lopen, maar daar mag ik hem niet inleveren, dat is niet efficiënt. Dan maar weer wachten. Weer, ja.
Tot op heden zat ik namelijk te wachten op diezelfde Service, maar dat was omdat ze mijn gerepareerde mobiel kwamen terugbrengen. Toen ik de jongen vroeg waarom mijn telefoon niet aanging, zei hij dat de batterij leeg was. Ja ja. Nee Nee, dus. Ergens in mijn achterhoofd begint zich alweer een donkere wolk te vormen. Dat wordt vast een eindeloze strijd, waarbij de telefoon nog vier keer heen en weer moet en Vodafone op vriendelijke, doch neutrale toon blijft melden dat ze het heel vervelend voor me vinden, maar dat telefoons echt goed gechecked worden voordat ze teruggebracht worden (“heeft u de batterij er wel goed ingedaan..?”) en ik steeds kwader word. Heen en weer, dat betekent steeds een werkdag thuis zitten. Geen bibliotheek dus, vandaag. Dat is dan natuurlijk weer niet de schuld van Vodafone, dat ik niet zo opschiet met mijn boek, hier thuis. Ik wil een werkende mobiel zodat ik buiten de deur kan werken.