professor Kniesmeijer vertelt

Vandaag eens een andere omgeving opgezocht en de universiteitsbibliotheek uitgeprobeerd. Dat was even zestien stappen terug in de tijd, mijn eigen nostalgische momentje. Gelukkig was ik lang niet de oudste op de studiezaal. Wel lekker werken en de broodjes zijn relatief nog net zo goedkoop. Tegenover me zat een jongen een boek over reclametheorieen door te nemen. Wilde nog zeggen dat hij daar niet al te moeilijk over moet doen, maar dat leek me toch geen goed idee. Misschien kan hij het Emotion Likelyhood Model beter verkopen aan een creatief dan ik twintig jaar geleden. Ik kon het boek nog net ontwijken. Mensen vragen me af en toe (meestal een beetje besmuikt) of het boek al af is. Ik weet wel dat ik vrijmoedig heb geroepen dat ik een boek ging schrijven in Vancouver, maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat het ook af is in een half jaar. Tel er rustig nog een half jaar bij op. Professor van den Brink van de Universiteit van Tilburg vroeg me of ik er geen dissertatie van zou willen maken. Vind ik ook een erg aantrekkelijk idee, ga ik over nadenken. Duurt wel weer langer. En dan moet ik waarschijnlijk de tekst weer gaan 'opmoeilijken', hetgeen me vaak tegenstaat in wetenschappelijke stukken. Doet me denken aan de tijd dat ik afstudeerde en in mijn scriptie het woord 'reclame' niet mocht gebruiken. Alleen de term 'overredende communicatie' was toegestaan.
Vast veranderd ondertussen. In ieder geval weer iets om over na te denken.