Voel ik me bij thuis, omdat dat ook zo de onderwerpen zijn die ik onder handen neem. Zo vreemd is die combinatie tussen maatschappelijke zaken en populaire cultuur dus niet, al vinden sommigen in mijn omgeving dat wel. Was net begonnen aan een artikel over Jef Koons, de kunstenaar die halverwege de tachtiger jaren opkomt. Eigenlijk een directe afstammeling van de pop art van begin jaren zestig. Hij stopte twee Hoover stofzuigers en drie basketballen in een plexiglas bak, exploreerde daarna de kitsch als kunst en werd er beroemd mee, zoals Warhol, een andere naam die in de tachtiger jaren weer lekker rondzong, groot werd met het schilderen van Campbell soepblikken. Reflectie op het dagelijks leven is duidelijk een behoefte binnen de winterse tijdgeest, want daar vielen zowel de hoogtijdagen van Pop Art als Koons in. Dat zou betekenen dat er nu ook weer veel kunst zou moeten hangen of staan in galeries, die gaat over dagelijkse zaken, aangezien we voor de derde keer in vijftig jaar een winterse tijdgeest beleven. Maar misschien moet ik niet zo letterlijk doorvertalen. Toch eens in de catalogi van de laatste grote tentoonstellingen duiken. Over dagelijkse zaken gesproken. Het is op tv nog steeds Law and Order en CSI wat de klok slaat. Alleen valt het ons op dat de afleveringen met de dag donkerder worden.
De melancholie en de zwaarmoedigheid worden er dik in geschreven door de scriptschrijvers. Afleveringen eindigen meer dan eens erg treurig en zonder duidelijke oplossing. En zo zijn al die series toch wel begonnen: als geruststellende regelhandhaving en normatieve duidelijkheid in chaotische tijden. Moet nog even nadenken wat dat betekent voor de trends. Een van de hoofdrolspelers van CSI nam al afscheid omdat ze het niet meer aankon, en ook de beide hoofdrolspelers van Law and Order SVU worden om de haverklap geconfronteerd met zware persoonlijke zaken, waardoor ze buiten het boekje gaan en zelfs bijna ontslagen worden. Hmm, het heeft iets met de tijdgeest te maken, maar dat moet nog even bezinken, denk ik.
