Search This Blog

Sunday, October 4, 2009

Neelie als winterbode en Cohen's lente-idealen

Pauw en Witteman hebben zichtbare moeite om de tijdgeest te pakken. Neelie Kroes maakt ze een paar jaar geleden duidelijk dat herfst is overgegaan in culturele winter. Ze heeft Microsoft een recordboete gegeven en komt tekst en uitleg geven, maar Jeroen Pauw is meer geïnteresseerd in mogelijke belangenverstrengeling. Zijn Smit-Kroes en Bill Gates niet samen gesignaleerd in een restaurant? En wat doet ze wanneer Bill haar belt over de superboete? Kroes is niet onder de indruk. Ze trekt haar wenkbrauwen iets naar boven en reageert ijzig-koel: ‘Mijn taak is het behartigen van de belangen van de Europese markt. Meneer Gates heeft de regels overtreden en dus krijgt meneer Gates een boete. Of ik al dan niet vriendelijke omgang heb met meneer Gates staat daar volledig buiten. Ik ben ingehuurd om een taak te vervullen en dat doe ik waar dat nodig is. Meneer Gates mag mij daarna gerust weer bellen, mocht hij een relevante boodschap hebben.’ De interviewers blijven prikken, maar Kroes houdt haar pantser intact, weigert buiten de inhoud te treden en wint de strijd. Persoonlijke belangen, handjeklap en hijgerige roddels, het zijn onderwerpen voor de herfst. Taakinhoud, strakke regels en ethiek passen bij de winter. Kroes heeft dat eerder door dan Pauw en Witteman. Dat was een paar jaar geleden.
De laatste weken zie ik gasten opnieuw ‘bokken’. Ze nemen geen genoegen meer met beschuldigende, aanvallende vragen. Andere gasten springen voor Job Cohen in de bres, bijvoorbeeld: ze vinden dat enig respect voor de man met een nogal moeilijke baan wel op zijn plaats is en dat het gesprek een te negatieve toon heeft. Pauw en Witteman reageren verbaasd: hun journalistieke opvatting is ‘onthullen van de waarheid’ en daartoe proberen ze hun gasten te ‘vangen’. Pauw zegt zelfs zoiets. Maar de tijdgeest begint alweer te draaien. De afrekencultuur stuit op vermoeidheid. De waarheid is te genuanceerd om te vangen in een simpel ‘welles-nietes’. Cohen heeft een ideaal: ‘de boel bij elkaar houden’. Dat dat niet altijd even goed lukt, wil niet zeggen dat zijn ideaal verkeerd is. Alleen dat de dagelijkse praktijk weerbarstig is. De gasten confronteren Pauw en Witteman met hun wens meer aandacht te geven aan openingen voor opbouw en minder aan afbraak strategieën. De winter begint terrein te verliezen aan een nieuwe lente. Van mij mag het, ondertussen..

1 comment:

Hendrickje said...

super interessant, ik kijk uit naar je boek!