All things come to an end

Endings.
1. Leaving 30 kilo of books in a luggage deposit is literally putting your writings on hold. An end to a 4 months dive into book-country. Loved adding so much new knowledge and anecdotes to my ‘story line carrousel’. But getting rid of them for two weeks feels like relieve too. My mental hard disk is almost full. Let it all sink in for a few weeks.

2. Interesting how you combine things when you keep clipping newspapers through the years. Found an article on the famous Dutch Party-club Now & Wow in Rotterdam. The first was proudly presenting it as the haven for multicultural Holland, where Moroccan. Surinam, Dutch women and men, gays and straights, mixed without any worry or problem. It was all about individual expression. The second was on the closing of Now & Wow, in april of this year. “It didn’t mix anymore”, the title said. Only a few years in between. Shame, been there once and loved the atmosphere. Hope this ‘winter’period will bring us more than people stepping back into their own cultural background for belonging and security reasons.

3. It’s not too late to end your current name, which may be lethal. A study examining 27 years’ worth of California death certificates found that people with ‘good’ monograms such as GOD, ACE or WOW lived over 7 years longer than people with monograms like PIG, RAT, DUD or ILL. What to make of my TBK, I’m not sure.

4. Last walk, last coffee, last anything. Last incoherent thoughts on my stay here. Too soon to make sense of it, I guess. See what comes up the next few days. To end with a cliché, I ended up packing a T-shirt, shorts and socks along with some small change and all the empty recycle bottles in a bag for the homeless man sitting on the corner. That’s my last bit for a better world here in Vancouver. Bye now, lovely city. Tomorrow it’s Prince Rupert for me. Looks nice on the picture, doesn't it? But don't worry, I will not change the log title. We'll just pretend we're still in Vancouver.

voetbalpraatje

Las het boek van de geweldige tv-serie Andere Tijden. Stond ook een stuk in over voetbal. Korte samenvatting.

In 1974 is het een nieuw fenomeen, beschrijft het boek Andere Tijden de eerste oranjegekte. Nog tot aan het begin van het Wereldkampioenschap voetbal in Duitsland zijn er weinig mensen die de verrichtingen van Oranje iets kan schelen. Nederland speelt voor het toernooi een oefenwedstrijd tegen Argentinië en Arie Haan spreekt zijn verbazing uit op televisie: ‘Als ik zeg tegen mensen: “Zaterdag is de wedstrijd tegen Argentinië”, dan weet niemand waar ik het over heb.’

Het is voor het eerst sinds 1938 dat Nederland meedoet aan de eindronde en de verwachtingen zijn laag, ondanks wat recente Ajax en Feyenoord successen.’Maar het curieuze voetbal dat Nederland speelt, onder leiding van trainer Rinus Michels en aanvoerder Johan Cruijff, is op dit niveau niet eerder vertoond. Totaalvoetbal, waarbij de aanvallers meeverdedigen en de verdedigers ineens in de voorhoede kunnen opduiken, om daarmee een zo groot mogelijke verwarring te stichten bij de tegenstander. Siegfried Drach, een Duitse sportjournalist, verbaast zich over het gemak waarmee de Nederlanders lijken te spelen. ‘Ook bij de training. Dan werd er wel een spelvorm geoefend, maar vervolgens werd er gelachen en dan lag de training weer vijf minuten stil. Of ze gingen schoten op doel oefenen, maar dan ineens gingen ze wedden hoe vaak Willem van Hanegem op de paal kon schieten. Drach ziet ook een parallel met de speelse tijdgeest. “Ik denk dat het één niet zonder het ander kan; het voetbal is ook een spiegel van de samenleving.’

Het Nederlands elftal vertaalde het gevoel van de ‘zomer’tijdgeest in zijn speelwijze en kwam er ver mee. De Hollanders onderscheiden zich niet alleen door hun spel, ook het uiterlijk was expressief en los. “Het mooie aan Oranje was de onverschilligheid. Spelers liepen erbij met lang haar en ongeschoren koppen, shirt uit de broek, met een houding van: ‘Wie maakt ons wat?’ Vrijheid, blijheid, expressie.
Na de eerste wedstrijd begint de koorts langzamerhand op te lopen en na de eerste ronde liggen mensen in de rij om kaartjes te kopen en komen de nu zo bekende oranje parafranalia in de winkel, waaronder door Henny Cruijff, broer van Johan, ontworpen lang uitgevallen maar nauw sluitende voetbalshirts die ook als minirok te dragen zijn. Nederland heeft wel zin in een expressief feestje en het Nederlands elftal geeft niet alleen een mooi alibi, maar ook een aansprekend voorbeeld. En van dat oranje zijn we niet meer afgekomen

Bye bye Blenz

Day of first good byes. The girl in Blenz isn't working the coming days. Flattering she remembered to say goodbye. She writes short stories. I said: you should. She asked if I would send my book to Blenz. I said 'the moment the English translation comes out'.
She makes great foam, pouring it on the coffee so a little heart appears on top. Attentive detail. One would almost get emotional in a coffee shop.

And tonight I said good bye to the English Bay swimming club. Promised the trainer I would never complain again in Amsterdam, having gone through his treatment. They do everything serious and in plenty of repetition. 800 meters with only arms, 800 meters mostly legs, and then we're off for 24 times 75 meters. There could be a little more variation in the program, but the trainers are friendly. No emotions here, basically because I was too tired to feel anything but my arms and legs. Well, bye. It was fun.

winterwarmte

Vond, vreemd genoeg, een klein knipseltje uit de tijd van mijn scriptie tussen alle meer recente artikelen. PvdA voorzitter Sint komt erin tot de conclusie dat de ‘cultuur van vluchtigheid’ moet plaatsmaken voor een denken over ‘nieuwe sociale verbanden. De duurzaamheid van een aantal sociale verbanden is verdwenen zonder dat hiervoor iets in de plaats is gekomen.’ Deze negatieve kant van het indivisualiseringsproces is, aldus Sint, ‘wellicht onderbelicht bij ons”. We hebben het hier dan wel over 1987.. ‘Winter’tijdgeest is ‘winter’tijdgeest zeg ik dan maar weer.

De media praten nu gewoon lekker verder over sociale cohesie. Volgens de Amerikaanse socioloog Mark Granovetter zijn zwakke bindingen daarbij belangrijker dan sterke. Als je iets voor elkaar wilt krijgen in de buurt of de politiek, of als je een baan zoekt, heb je meer aan je kennissen dan aan je goede vrienden. Dat komt omdat je meer kennissen hebt en omdat je kennissen doorgaans minder op je lijken dan je vrienden en dus ook op andere plekken toegang hebben. Organisaties en verenigingen zijn kweekvijvers voor kennissen. Voor de sociale cohesie zijn organisaties en verenigingen dan ook belangrijker dan warme een-op-een relaties.

Pieter Hilhorst voegt daar, in de Volkskrant van twintig jaar later, aan toe:
Er wordt (bij het praten over cohesie) teveel vanuit ‘de ontmoeting’ gedacht, terwijl dat een eenmalig en vrijblijvende initiatief is. Samen een keer per jaar een multicultureel hapje verorberen in een buurtparkje gaat echt niet helpen. Laat mensen samen komen op een fundamenteel belang, of dat nou sport is of een school. Functionele dwarsverbanden, waarbij mensen een individueel belang hebben. Het versterken van het sociale weefsel begint met het organiseren van gedeelde belangen. Wie dat vergeet snapt niets van sociale cohesie. Hij pleit voor het in stand houden van het maatschappelijk middenveld. Al die clubs en verenigingen waar zo op bezuinigd is, kortom. Twintig jaar verder, niets geleerd, zou je bijna zeggen.

no ubuntu for me in vancouver

Am wondering the last few days if there is a ‘natural’ time limit on living alone in another country. Must see if there is a rule about settling in. After a few months you have to get closer to the people around you, or move on, I feel.

And then I came across the newspaper article that moved me most, the last year. It’s a speech by the South African writer Antjie Krog in which she compares our western individualism with the African feeling of Ubuntu, “reciprocal humanness.” Ubuntu serves as a framework for African society. Its core can be explained using the Zulu expression “umuntu ngumuntu ngabantu” (seriously, I found it on the net)—meaning, in essence, “a person is a person through other persons.” The practice of ubuntu is fundamentally inclusive, involving respect and concern for one's family and one's neighbors. It also implies respect for one's ancestors, in a deeper spiritual sense. Our western notion of individuality is mostly about excluding others and ‘doing our own thing’. We seem not to need others; still, Kroger notices, the more we claim not to need others, the more lost and alienated we look. Ubuntu might just be a philosophy we will see more of, the coming years. And then I do NOT mean the computer program that used the name..

To bring it back to the level of banality (hey, it’s a log, not a thesis!) I immediately related it to my own situation here. I came to have ‘aloneness’. Isn’t that the upmost in individuality? And it works for me, probably being one of the more individualized westerners. Still, after four months, I feel the need to relate to others to stay myself. Here in Vancouver, though, I am not a person through other persons. I took the conscious decision to remain a stranger. I love that feeling. But after four months there is an African spirit awakening within... Back to the people that define me, in Holland.

weight lifting

Now I'm in my last week, the question surfaces how I deal with around 20 kilo of books while travelling to Prince Rupert, Juneau and Seattle.. Storage is not that easy, since terrorism hit the modern world.. I thought about sending it home by post, but the average quote amounts to more than 300 dollars. After some contradictory information about the luggage deposit at the airport, I found out by just going there that in the end it is possible to store a bag for twelve days (though through the phone I got the impression that there was a maximum of a week). That's taking a weight off my shoulders.

Booked some day trips in Alaska, just to be sure. Why O Why Am I called Kniesmeijer? Why not something simple like Smith? And try getting 'van Hilligaert' over correct, if they insist on having your home-address. In the end I found out the only solution is to send them a message with all the information, so they just have to reply. Still, got one confirmation on the name of Neesmay.
Always good for a smile. And then... Off to the library again. Only five more days to go, before leaving the city, the homeless man on the corner greeting me each morning, the boys and girls of Blenz and even the smelly man that took a seat next to me for half an hour in the library.

sudden mood lifting

Mixed emotions. For the first time, I really feel like going home. Seeing Marcel again. Also, the routine at the library has lost its shine. And at the same time there’s melancholy, because this is, already, my last week in Vancouver. Having to leave this city. Time flies. Have been re-reading some stuff and thinking it needs a lot more work. The negative mood got to me for a while. I snapped out by breaking out and visiting a ‘musical soirée’ the swimming club had organized. Found the street on Google Maps, printed the address, took a bus early, so I could take the opportunity of seeing a new neighborhood and do some shopping. And.. found out I forgot to take the address with me..

Praise my sense of direction. I remembered it was a curved lane near a park, starting with an 'o’, sounding like Oslo, the number starting with 34.. 3428? 3439? 3481? I found the street. Walking up there I noticed two other swimmers getting out of a car. Well, there it was. Beautiful villa, and and evening full of swimmers who also play music. Our host even had two grand pianos in his living room.. They’re serious about everything. The food was great, the musicians were good, the atmosphere fine. Again, mixed feelings. Nice people, but haven’t really got to know them, by a few remarks in between lanes in the pool and small talk in between the music at the party. But as a farewell party, I could honestly say I appreciated it.

And after a good night sleep I took a dive in the pool and went to the library again. Refreshed. Have written some new stuff. Think it will be good last week.